Magazyn Przestrzeń to połączenie codziennej psychologii z kulturą. To miejsce na odnalezienie siebie, dotknięcie swoich emocji, rozwój osobisty. Jest to także płaszczyzna dla sztuki i artystów. Celem magazynu jest promocja świadomego życia, psychologii, ciekawych inicjatyw, szeroko pojętej kultury oraz utalentowanych twórców.

Przestrzeń © 2016



Website credits: MH

Przeglądaj cały numer

Powrót do (nie)normalności

graf. Arkadiusz Jankowski

graf. Arkadiusz Jankowski

Twarz mu się zacisnęła, oczy próbowały nie łzawić. Patrząc na oblicze mężczyzny siedzącego przede mną miałam wrażenie, że zaraz się rozpłacze. Postawny, dobrze ubrany, jednak w tej chwili jego świat powoli rozpadał się na coraz mniejsze kawałki.

„Autyzm?” – zapytał drżącym głosem, próbując opanować szloch. Diagnoza brzmiała jak wyrok. Mężczyzna wyszedł z gabinetu z przyklejonym uśmiechem na twarzy i rozpaczą w duszy.

Nie oceniaj!

Niestety, życie nie jest sprawiedliwe. Kiedy spotykamy małego chłopczyka, który siłuje się z mamą na przejściu, krzyczy i wyrywa, możemy pomyśleć, że to niezbyt grzeczne dziecko i dość niewydolna wychowawczo matka. Nie przypuszczamy jednak, jak mylna może być nasza ocena.

Możliwe, że ten chłopiec i jego mama borykają się z widmem diagnozy, która zmieniła całe ich życie. Zaburzenia ze spektrum autyzmu nie dają widocznych znaków zewnętrznych – nie widzimy zmian na twarzy, ani deformacji ciała. Dzieci, które doświadczają autyzmu są takie same jak inne maluchy. Różnica tkwi jednak w sposobie, w jaki odbierają świat. 

Zazwyczaj nie rozumieją ironii, żartów, czy metafor. Trudno im przyjąć panujące w społeczeństwie normy. Głośne lub bardzo ciche dźwięki mogą sprawiać im ból i trudność. Mimo tego, funkcjonują wśród nas, mają takie same marzenia, czują ból i zachwyt. Posiadają swoje ulubione bajki, pragną być kochane i doceniane. Choć inaczej odbierają świat, to jednak często próbują się do nas dostosować. Pomaga w tym terapia, zrozumienie zachowań autystycznych oraz cierpliwość i duża doza zrozumienia, zarówno dla dzieci jak i rodziców.

Powrót do normalności

Rodzice zazwyczaj wiedzą, że z ich dwuletnim, trzyletnim, czy czteroletnim dzieckiem jest coś nie tak. Brak zabaw z rówieśnikami, nieumiejętność nawiązywania kontaktów, specyficzne zachowania, które wzbudzają dyskomfort u innych. Niepokoją schematyczne zabawy odbiegające od tego, jak bawią się inne dzieci w przedszkolu czy na boisku. Zakrada się więc lęk, że „z moim dzieckiem może być coś nie tak”.

Ta myśl jest jednak spychana głęboko do podświadomości. Silniejsza staje się pokusa, aby nic nie zmieniać. Zazwyczaj to inni zwracają uwagę zagubionym rodzicom, że z Bartkiem, Stasiem czy Zosią jest coś nie tak i sugerują wizytę u specjalisty. Wtedy rodzic już wie, że po powrocie z gabinetu jego życie nigdy nie będzie takie samo. 

Pożegnanie z iluzjami

O dziecku myślimy jak o zdrowej, pięknej osobie, która ma nieograniczone perspektywy i może zrobić w przyszłości co zechce. Co wtedy, kiedy dowiadujemy się, że marzenia mogą się nie spełnić, a rzeczywistość będzie wyglądać inaczej niż w amerykańskich filmach?

Czasami diagnoza jest jak wyrok. Potrzeba czasu, aby ją przetrawić. Przeżyć żałobę po stracie zdrowego dziecka. Po jego obrazie, jaki istniał w naszym sercu. Na początku jest zaprzeczanie, że to niemożliwe – „jaki autyzm?”. Szukanie innych specjalistów, próbowanie zmazania trudnych słów.

Później pojawia się uczucie zagubienia. Jak sprostać nowej rzeczywistości, co zrobić, jak odnaleźć się w tym nowym-starym życiu? Stopniowo zakrada się ból, złość i gniew – na siebie, na specjalistów, innych ludzi, Boga, dziecko. Pada pytanie „dlaczego mnie to spotkało?”.

Aż w końcu przychodzi akceptacja i powrót do normalności. Zorganizowanie świata na nowo, pogodzenie się, że autyzm będzie stałym towarzyszem, a codzienność to normalność, nie marzenia.

Etapy pogodzenia się ze stratą mogą trwać tygodniami, miesiącami, a nawet latami. Są osoby, które zatrzymują się na konkretnych stadiach, nie idą dalej. Czasami powrót zabiera bardzo dużo czasu. Niektórzy jednak nie wracają wcale.

Bibliografia:
Herbert M. Żałoba w rodzinie., Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne, 2005
Komender J., Jagielska G., Bryńska A., Autyzm i Zespół Aspergera. Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 2014

Komentarze
Komentarze do:

"Powrót do (nie)normalności"

Zamknij

Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z polityką cookies. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce. akceptuję