Magazyn Przestrzeń to połączenie codziennej psychologii z kulturą. To miejsce na odnalezienie siebie, dotknięcie swoich emocji, rozwój osobisty. Jest to także płaszczyzna dla sztuki i artystów. Celem magazynu jest promocja świadomego życia, psychologii, ciekawych inicjatyw, szeroko pojętej kultury oraz utalentowanych twórców.

Przestrzeń © 2016



Website credits: MH

Przeglądaj cały numer

(A)pollonia – recenzja spektaklu

Umrzeć też trzeba mieć odwagę – być może nawet największą. A śmierć złożona przez kobietę w ofierze, jest tym bardziej śmiercią odważną. W spektaklu (A)pollonia w reżyserii Krzysztofa Warlikowskiego poznajemy trzy różne historie kobiet, które poświęciły się dla innych, głównie dla mężczyzn – Ifigenię (Magdalena Popławska), która umarła za ojczyznę, a jej śmierć pozwoliła jej ojcu Agamemnonowi (Maciej Stuhr) wygrać wojnę, Alkestis (Magdalena Cielecka), która oddała życie za męża (Jacek Poniedziałek), i Apolonię Machczyńską (Magdalena Cielecka) – zamordowaną przez Niemców za ukrywanie Żydów. Bohaterkami są trzy ofiary – ofiary z życia – ofiary losu, przeznaczenia, wojen. Są ofiarami przymusowymi i dobrowolnymi.  

fot. Magda Hueckel, Nowy Teatr

fot. Magda Hueckel, Nowy Teatr

Z pozoru heroiczne, wymagające niezwykłej odwagi, ale przede wszystkim podyktowane bezinteresowną i bezgraniczną miłością, zachowanie bohaterek, które miało uczynić świat lepszym, uchronić innych przed rychłą śmiercią, pokonać fatum i oszukać przeznaczenie, doprowadza do szeregu odrębnych konsekwencji. Spektakl ukazuje wagę odpowiedzialności za czyny każdego człowieka. Działania bohaterek podjęte w dobrej wierze w ostatecznym rozrachunku przyniosły ból, zło, cierpienie najbliższych i znacząco wpłynęły na dalsze losy innych. Śmierć Ifigenii zrodziła w rodzinie wzajemną nienawiść, chęć zemsty, ofiara Alkestis podzieliła rodzinę męża, a on sam udowodni, że na taką ofiarę nie zasługiwał, natomiast dorosły syn Machczyńskiej (Marek Kalita), podczas mowy, odbierając w imieniu matki medal Sprawiedliwy wśród Narodów Świata, wyznaje z goryczą, że nie może jej wybaczyć wyboru, którego dokonała – według niego obcy liczyli się bardziej niż jej dzieci, skazując ich przy tym na los sierot. Jaki jest więc sens ofiary i poświęcenia? I kto ma prawo decydować o śmierci?

fot. Magda Hueckel, Nowy Teatr

fot. Magda Hueckel, Nowy Teatr

Bazując na fragmentach tekstów antycznych i współczesnych, wykorzystując różne środki i formy przekazu (chat, konferencja, show, itd.) reżyser w klarowny (choć pięciogodzinny) sposób ukazuje motyw ofiary i jej sensu, winy, zemsty, przebaczenia, a elementem łączącym to wszystko, jak zwykle okazuje się być – miłość. Warlikowski polemizuje, w sposób wielokierunkowy próbuje odpowiedzieć na wyżej zadane pytania, a w tym wszystkim pomagają mu nie tylko ludzie, ale także bogowie i herosi, ofiary i kaci. A liczne nawiązania do różnych utworów, a przede wszystkim ukazanie tego aspektu życia osadzonego w dziejach ludzkości od antyku po współczesność, uświadamia uniwersalność i aktualność podjętego tematu.

Polska premiera spektaklu odbyła się 16 maja 2009 roku w Warszawie w Fabryce Wódek Koneser. Spektakl powstał w oparciu o teksty Ajschylosa, Eurypidesa, Hanny Krall, J. M. Coetzeego i wielu innych.

Komentarze
Komentarze do:

"(A)pollonia – recenzja spektaklu"

Zamknij

Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z polityką cookies. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce. akceptuję